Διεθνής διάκριση για τη Μονεμβασιώτισσα εικαστικό Ιωάννα Γιακουμάκη

Μια σπουδαία διεθνή διάκριση για την ελληνική εικαστική σκηνή σημείωσε η δημιουργός Ιωάννα Μαρία Γιακουμάκη. Η εικαστικός επιλέχθηκε από την ειδική κριτική επιτροπή του αναγνωρισμένου πολιτιστικού οργανισμού Cromer Artspace στο Ηνωμένο Βασίλειο, προκειμένου να συμμετάσχει στη μεγάλου βεληνεκούς ομαδική έκθεση «Cliff Edge: Textile Art on the Brink».

Η επιλογή της αποτελεί ιδιαίτερο επίτευγμα, καθώς πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο διεθνούς ανοιχτής πρόσκλησης (open call) που προσέλκυσε εκατοντάδες υποψηφιότητες από καλλιτέχνες υφαντικής τέχνης (textile art) και μεικτών τεχνικών από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Η θεματολογία της έκθεσης
Η έκθεση, η οποία φιλοξενείται στο Norfolk της Αγγλίας, φέρνει στο προσκήνιο πρωτοποριακά έργα που πραγματεύονται τις έννοιες της ευθραυστότητας, της αλλαγής και της οριακής κατάστασης, χρησιμοποιώντας τη σύγχρονη εικαστική γλώσσα του υφάσματος και των υλικών.

Ταυτότητα της Έκθεσης:

• Διάρκεια Έκθεσης: 2 – 14 Οκτωβρίου 2026
• Χώρος: Cromer Artspace, Cromer, Norfolk, Ηνωμένο Βασίλειο
• Τίτλος: Cliff Edge: Textile Art on the Brink

Η δήλωση της εικαστικού Ιωάννας Μαρίας Γιακουμάκη:

«Η συμμετοχή σε διεθνείς ανοιχτές προσκλήσεις και η επιλογή του έργου μου από μια ανεξάρτητη κριτική επιτροπή αποτελεί μια βαθιά τιμητική και δημιουργική επιβεβαίωση. Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό να βλέπεις την προσωπική σου εικαστική αναζήτηση να συνομιλεί ισότιμα με έργα δημιουργών από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες.

Τέτοιες διεθνείς συναντήσεις αποδεικνύουν στην πράξη ότι η τέχνη δεν γνωρίζει σύνορα και ότι η δημιουργία που γεννιέται στον τόπο μας μπορεί να βρει ισχυρό αντίλαλο στη διεθνή εικαστική σκηνή».

---

Κείμενο που συνοδεύει το έργο:

Faces marked by pain. A gaze that warded off evil; hands that embroidered eye amulets onto fabrics, placed in cradles or hung above thresholds. The stitch records trauma without narrating it. The deconstruction of the face is not an aesthetic choice but a political gesture – a bearer of resilience, collective memory and silent resistance.

Πρόσωπα σημαδεμένα από τον πόνο. Βλέμματα που απομάκρυναν το κακό· χέρια που κεντούσαν φυλακτά πάνω σε υφάσματα, τοποθετημένα σε κούνιες ή κρεμασμένα πάνω από κατώφλια. Η βελονιά καταγράφει το τραύμα χωρίς να το αφηγείται. Η αποδόμηση του προσώπου δεν αποτελεί αισθητική επιλογή αλλά πολιτική χειρονομία – έναν φορέα αντοχής, συλλογικής μνήμης και σιωπηλής αντίστασης.